لایه اول به زیرساخت اصلی یک بلاکچین اشاره دارد. این همان شبکه اصلی است که تمامی تراکنشها و قراردادهای هوشمند روی آن اجرا میشوند. به عنوان مثال، بیتکوین (Bitcoin) و اتریوم (Ethereum) بلاکچینهای لایه اول هستند.
ویژگیهای مهم لایه اول:
• مسئولیت اصلی آن امنیت، غیرمتمرکز بودن و ثبت تراکنشها است.
• مقیاسپذیری در این لایه چالشبرانگیز است؛ زیرا وقتی تعداد کاربران و تراکنشها افزایش مییابد، شبکه ممکن است کند یا پرهزینه شود.
• مثالها: بیتکوین، اتریوم، سولانا، کاردانو.
مشکل لایه اول:
یکی از مشکلات اساسی این لایه، مسئله “سهگانه بلاکچین” است که باید بین امنیت، مقیاسپذیری و غیرمتمرکز بودن تعادل برقرار کند.
بلاکچین لایه دوم (Layer 2):
بلاکچین لایه دوم به فناوریهایی اشاره دارد که بر روی لایه اول ساخته شدهاند تا مشکلات مقیاسپذیری و هزینههای بالای تراکنش را حل کنند. این لایه، تراکنشها را خارج از زنجیره اصلی پردازش کرده و سپس نتایج را به زنجیره اصلی منتقل میکند.
ویژگیهای مهم لایه دوم:
• افزایش سرعت و کاهش هزینه تراکنشها.
• این لایه امنیت خود را از لایه اول میگیرد؛ بنابراین نیازی به ایجاد امنیت مجزا ندارد.
• مثالها:
• شبکه لایتنینگ بیتکوین (Bitcoin Lightning Network): برای تسریع تراکنشهای بیتکوین.
• رولآپها در اتریوم (Optimistic Rollups و ZK Rollups): برای کاهش هزینههای تراکنشها در شبکه اتریوم.
مزیت لایه دوم:
• به کاربران امکان میدهد با هزینه کمتر و سرعت بیشتر، تراکنشهای خود را انجام دهند.
• تمرکز آن بر مقیاسپذیری است و در عین حال از امنیت لایه اول استفاده میکند
تفاوتهای کلیدی:
1. لایه اول زیرساخت اصلی است؛ لایه دوم به بهبود عملکرد آن کمک میکند.
2. لایه دوم به طور مستقیم با کاربرانی که تراکنشهای سریع و ارزان میخواهند سر و کار دارد
نتیجه:
بلاکچین لایه اول اساس کار و امنیت شبکه را فراهم میکند، در حالی که لایه دوم راهحلهای مقیاسپذیری و کاهش هزینهها را ارائه میدهد.
2 پاسخ
درود 👌🏻
عالی بود واقعا