بلاکچین به دو لایه اصلی تقسیم میشود: لایه اول (Layer 1) و لایه دوم (Layer 2). هر یک از این لایهها نقش خاصی در عملکرد و مقیاسپذیری شبکههای بلاکچینی دارند. در ادامه، توضیحات مفصلی درباره هر یک از این لایهها ارائه میدهم:
لایه اول (Layer 1)
لایه اول به زیرساخت اصلی بلاکچین اشاره دارد که شامل پروتکلهای اصلی و مکانیزمهای اجماع است. این لایه شامل تمام تراکنشها و اطلاعات ذخیره شده در بلاکچین میشود. برخی از ویژگیها و مثالهای لایه اول عبارتند از:
پروتکلهای اصلی: این لایه شامل قوانین و پروتکلهایی است که بلاکچین را اداره میکند، مانند اثبات کار (Proof of Work) یا اثبات سهام (Proof of Stake).
مثالها: بلاکچینهای معروفی مانند بیتکوین (Bitcoin) و اتریوم (Ethereum) به عنوان لایه اول شناخته میشوند. این بلاکچینها به صورت مستقل عمل میکنند و تمام تراکنشها را در خود ثبت میکنند.
محدودیتها: لایه اول معمولاً با مشکلات مقیاسپذیری مواجه است. به عنوان مثال، در زمانهای اوج فعالیت، زمان تأیید تراکنشها ممکن است افزایش یابد و هزینههای تراکنش بالا رود.
لایه دوم (Layer 2)
لایه دوم به راهحلهایی اشاره دارد که بر روی لایه اول ساخته شدهاند تا مقیاسپذیری و سرعت تراکنشها را بهبود بخشند. این لایه معمولاً شامل پروتکلها و فناوریهای جدید است که به کاهش بار روی بلاکچین اصلی کمک میکند. ویژگیها و مثالهای لایه دوم عبارتند از:
راهحلهای مقیاسپذیری: لایه دوم به منظور افزایش تعداد تراکنشهایی که میتوانند به طور همزمان پردازش شوند، طراحی شده است. این لایه میتواند تراکنشها را خارج از زنجیره اصلی پردازش کند و سپس نتایج را به بلاکچین اصلی ارسال کند.
مثالها:
Lightning Network: یک پروتکل لایه دومی برای بیتکوین است که به کاربران اجازه میدهد تا تراکنشهای سریع و کمهزینهای انجام دهند.
Rollups: این تکنولوژی در اتریوم استفاده میشود و به جمعآوری چندین تراکنش در یک بسته (Rollup) و ارسال آن به لایه اول کمک میکند.
مزایا: لایه دوم میتواند زمان تأیید تراکنشها را کاهش دهد و هزینهها را به طور قابل توجهی پایین بیاورد، در حالی که بار روی لایه اول را کاهش میدهد.
نتیجهگیری
در نهایت، لایه اول و لایه دوم هر دو نقش حیاتی در اکوسیستم بلاکچین دارند. لایه اول به عنوان زیرساخت اصلی عمل میکند، در حالی که لایه دوم به بهبود مقیاسپذیری و کارایی کمک میکند. با استفاده از این دو لایه، بلاکچینها میتوانند به طور مؤثرتری با چالشهای مقیاسپذیری و هزینههای بالا مقابله کنند.